FTAFutbol. Trening. Analiza.

Miejsce, w którym futbol spotyka się z analizą, treningiem i ciągłym rozwojem.

Próba sił na Śląsku. Jak Górnik może wykorzystać słabości Piasta?

Mateusz Bennek··4 min czytania
Grafika zapowiadająca analizę taktyczną meczu Górnik Zabrze - Piast Gliwice

Górnik Zabrze podejmuje w najbliższej kolejce Piast Gliwice. Jak wygląda budowanie gry rywala w niskiej i wysokiej strefie, na czym opiera się ich pressing i gdzie szukać słabych punktów, które może wykorzystać Górnik?

Atak

W fazie niskiego budowania gry Piast stara się uzupełnić ustawienie trójki obrońców poprzez zejście zawodnika na pozycji „6” do linii defensywnej. Takie rozwiązanie utrudnia rywalowi skuteczne rozpoznanie ustawienia i przypisanie krycia poszczególnym zawodnikom.

Jednocześnie pozwala to na stworzenie przestrzeni dla skrzydłowych, którzy mogą schodzić do środka boiska, zwiększając liczbę opcji w rozegraniu i umożliwiając lepsze wykorzystanie przestrzeni w bocznych sektorach.

W wysokiej strefie Piast wykorzystuje z kolei rotacje pozycyjne, aby zwiększyć liczbę zawodników dostępnych do rozegrania w środku pola i stworzyć przestrzeń dla bocznych obrońców.

Boisgard schodzi niżej, wspierając rozegranie w trójce, natomiast Vallejo, pełniący rolę lewego skrzydłowego, przemieszcza się do strefy numer „10”. Dzięki temu Piast zyskuje dodatkową opcję w centralnym sektorze, a lewy obrońca może wyżej ustawić się na boisku i zapewnić szerokość w ataku.

W momencie przeniesienia piłki do lewego sektora istotne jest szybkie zejście Vallejo do gry przy linii bocznej. Pozwala to na tworzenie przewagi liczebnej, wymianę podań oraz lepsze wykorzystanie przestrzeni w bocznym sektorze.


Obrona

Piast organizuje pressing wysoki w ustawieniu 4-4-2, opierając go na indywidualnym doskoku i odpowiedzialności za przeciwnika w systemie 1 na 1. Pressing rozpoczyna się od dwóch napastników, którzy atakują dwóch stoperów, wymuszając określony kierunek rozegrania i ograniczając możliwość swobodnego wyprowadzenia piłki.

W tej strukturze bramkarz zostaje pominięty w bezpośrednim kryciu, a zespół koncentruje się na agresywnym atakowaniu zawodników odpowiedzialnych za pierwszą fazę budowania gry.

Jednym z potencjalnych problemów Piasta jest niedostateczna kontrola przestrzeni za napastnikami, szczególnie w obszarze zajmowanym przez zawodnika „6”. Błędy komunikacyjne oraz brak odpowiedniego zabezpieczenia tej strefy mogą umożliwić rywalowi wyjście spod pressingu i progresję piłki przez środkowy sektor boiska.


Faza przejściowa

Jednym z istotnych atutów Piasta są fazy przejściowe, oparte na dobrym przygotowaniu motorycznym, intensywności biegania i szybkim reagowaniu po odbiorze piłki. Zespół potrafi dynamicznie przejść do ataku, wykorzystując przestrzeń pozostawioną przez przeciwnika oraz szybkość zawodników ofensywnych.

Jednocześnie sposób organizacji ataku może stanowić potencjalną słabość. Zaangażowanie dużej liczby zawodników w działania ofensywne wiąże się z ryzykiem pozostawienia wolnych przestrzeni po stracie piłki. Szczególnie istotna staje się wówczas sytuacja stoperów, którzy mogą być zmuszeni do bronienia w pojedynkach 1 na 1.


Mocne i słabe strony Piasta

Słabe strony Piasta — możliwości do wykorzystania:

  • Gra dłuższym podaniem na napastnika: Piast może pozostawiać przestrzeń do zagrania bezpośredniej piłki na pozycję numer „9”. Napastnik, np. Sondre Liseth, może wykorzystać ją do utrzymania piłki i odegrania do zawodników ustawionych przodem do bramki.
  • Przestrzeń za pierwszą linią pressingu: ominięcie napastników i zagranie do zawodników „8” lub „10” może pozwolić na przyspieszenie gry oraz wyeliminowanie jednej lub dwóch linii pressingu.
  • Ryzyko wynikające z agresywnego pressingu: pressing Piasta jest intensywny, ale nie zawsze cierpliwy i odpowiednio zabezpieczony. Zawodnicy o dobrych umiejętnościach technicznych, kreatywności i zdolności do gry kombinacyjnej mogą wykorzystać te niedoskonałości.
  • Przestrzeń po stracie piłki: wysokie ustawienie i zaangażowanie wielu zawodników w atak mogą umożliwić szybkie przejście do ofensywy.
  • Pojedynki 1 na 1 w bocznych sektorach: możliwość izolowania skrzydłowych przeciwko obrońcom Piasta może stworzyć warunki do progresji, minięcia rywala i wejścia w strefę finalizacji.

Mocne strony Piasta:

  • Szybki kontratak — dynamiczne przejście do ataku po odbiorze piłki.
  • Szybkie wznowienie gry — możliwość zaskoczenia rywala, zanim zdąży odbudować ustawienie defensywne.
  • Intensywność i przygotowanie motoryczne — zdolność do utrzymywania wysokiego tempa gry i agresywnego pressingu.
  • Aktywność w fazach przejściowych — szybkie wykorzystanie wolnych przestrzeni po odzyskaniu piłki.

Co powinien wykorzystać Górnik Zabrze?

1. Ominięcie pierwszej linii pressingu. Podczas otwarcia gry Górnik powinien rozważyć zagranie dłuższej piłki na pozycję „9”, np. Sondre Lisetha, szczególnie po wcześniejszym wciągnięciu przeciwnika wyżej. Kluczowe będzie natychmiastowe wsparcie ze strony zawodników „8” i „10”, którzy powinni być gotowi do zebrania drugiej piłki lub rozegrania jej na ścianę.

2. Szybka gra po odbiorze. Górnik powinien maksymalnie wykorzystywać momenty, w których Piast nie zdążył jeszcze odbudować struktury defensywnej. Priorytetem powinno być szybkie przeniesienie piłki do przodu i atakowanie przestrzeni za linią pomocy oraz obrony.

3. Wykorzystanie pojedynków 1 na 1. Gra w bocznych sektorach może stanowić ważne narzędzie do przełamywania defensywy Piasta. Należy szukać sytuacji izolujących skrzydłowych, a także wykorzystywać możliwość atakowania przestrzeni, gdy stoperzy pozostają w pojedynkach z napastnikami.

4. Wyjście spod pressingu przez grę kombinacyjną. Kreatywni zawodnicy środka pola, tacy jak Erik Janža czy Michal Sacek, mogą odegrać ważną rolę w przełamywaniu pressingu poprzez szybkie podania, odpowiednie ustawienie względem przeciwnika i współpracę na małej przestrzeni. Istotne będzie unikanie niepotrzebnego przetrzymywania piłki oraz tworzenie kilku opcji podania dla zawodnika będącego przy piłce.

Na co Górnik musi uważać:

  • Fazy przejściowe Piasta — zabezpieczenie po własnych atakach i szybka reakcja po stracie piłki.
  • Szybkość skrzydłowych — kontrolowanie przestrzeni za bocznymi obrońcami i unikanie sytuacji, w których rywal może rozpędzić się z piłką.
  • Zbiórka drugich piłek — odpowiednie ustawienie zawodników środka pola wokół napastnika i gotowość do walki o piłkę po dłuższych zagraniach.
  • Straty podczas otwarcia gry — zachowanie koncentracji i unikanie ryzykownych podań w strefach, w których strata może umożliwić Piastowi natychmiastowy atak.
  • Kontrataki po odbiorze — właściwe zabezpieczenie centralnego sektora i ograniczanie możliwości szybkiego zagrania do przodu.

Powiązane wpisy